نوعی بیمه عمر است که در آن پرداخت سرمایه بیمه منوط به زنده بودن بیمهشده در تاریخ یا پایان مدت تعیینشده در قرارداد است. در این نوع بیمه، اگر بیمهشده تا زمان مقرر در قید حیات باشد، بیمهگر سرمایه بیمه را به خود او یا شخص تعیینشده در قرارداد پرداخت میکند. در مقابل، در صورت فوت بیمهشده پیش از سررسید، اصولاً تعهدی برای پرداخت سرمایه وجود ندارد، مگر آنکه قرارداد پوشش دیگری نیز پیشبینی کرده باشد.
بیمه عمر به شرط حیات، با هدف پسانداز، تأمین سرمایه در آینده یا برنامهریزی مالی برای دوران بازنشستگی مورد استفاده قرار میگیرد. مبلغ سرمایه، مدت قرارداد و نحوه پرداخت حق بیمه هنگام انعقاد قرارداد مشخص میشود و پرداخت سرمایه در پایان دوره، تابع تحقق شرط حیات است.
بیمه عمر به شرط حیات از نخستین اشکال تاریخی بیمههای اشخاص بهشمار میرود و مبنای طراحی بسیاری از محصولات پساندازی و مستمری در صنعت بیمه مانند بیمه عمر و پسانداز بوده است.