به این معناست که هرچه تعداد مشاهدات یا واحدهای تحت بررسی بیشتر باشد، میانگین نتایج واقعی به مقدار مورد انتظار نزدیکتر خواهد شد. شرکتهای بیمه با اتکا به این قانون میتوانند احتمال وقوع خسارت و میزان تعهدات آینده را با دقت بیشتری برآورد کنند.
این قانون، پایه اصلی محاسبات اکچوئری، نرخگذاری و مدیریت ریسک در بیمه محسوب میشود. بدون وجود تعداد کافی از بیمهگزاران و ریسکهای مشابه، پیشبینی خسارتها با عدم قطعیت بیشتری همراه خواهد بود.