روشی برای احراز هویت و اعلام اراده اشخاص در فرایندهای بیمهای است که با استفاده از فناوری رمزنگاری و زیرساخت کلید عمومی (PKI) انجام میشود. این نوع امضا، در صورت رعایت الزامات قانونی، از نظر اعتبار و قابلیت استناد میتواند جایگزین امضای دستی در اسناد الکترونیکی شود و امکان انعقاد، اصلاح و اجرای بسیاری از فرایندهای بیمه را بهصورت غیرحضوری فراهم کند.
در صنعت بیمه، امضای دیجیتال در فرایندهایی مانند صدور بیمهنامه، ثبت درخواست بیمه، پذیرش شرایط قرارداد، صدور الحاقیه، اعلام خسارت و مکاتبات الکترونیکی کاربرد دارد. استفاده از آن موجب کاهش مراجعات حضوری، افزایش سرعت ارائه خدمات، کاهش خطاهای اداری و تقویت امنیت تبادل اطلاعات میشود.
از نظر حقوقی، اعتبار امضای دیجیتال در ایران بر قانون تجارت الکترونیکی استوار است. مطابق این قانون، «امضای الکترونیکی مطمئن» در صورت احراز شرایط مقرر در قانون، از آثار و اعتبار حقوقی برخوردار است.