اصل اتکایی، درواقع بر توزیع و پخش مسئولیت و اثر ریسک بیمهشده در سطح وسیع است تا بیمهگر اصلی بتواند ظرفیت خود را برای قبولی ریسک افزایش دهد.
این اصل، بیمهگر واگذارنده را قادر میسازد که با توجه به سرمایه و ذخایر خود بخشی از ریسکهای صادره را به حساب خود نگه دارد و مازاد بر توان خود را بین بیمهگران اتکایی مختلف تقسیم کند. بدین ترتیب، درصورت وقوع حادثه، احتمال ناتوانی بیمهگر در پرداخت خسارات به طور قابل توجهی کاهش مییابد.
اصل اتکایی، نقش مهمی در توزیع ریسک، افزایش ظرفیت نگهداری، حفظ ثبات مالی شرکتهای بیمه و مدیریت خسارتهای فاجعهبار دارد. بیمهگر اتکایی در ارزیابی ریسک، نرخگذاری و مدیریت پرتفوی از اطلاعات ارائه شده توسط بیمهگر اولیه استفاده میکند.