ذخایر، مبالغی هستند که شرکتهای بیمه برای ایفای تعهدات فعلی و آینده خود ناشی از قراردادهای بیمه کنار میگذارند. این مبالغ در صورتهای مالی به عنوان بدهی شناسایی میشوند و اطمینان میدهند که شرکت بیمه در زمان پرداخت خسارت یا انجام سایر تعهدات خود، منابع مالی کافی در اختیار داشته باشد.
ذخایر شرکتهای بیمه انواع مختلفی دارند که مهمترین آنها ذخایر فنی است. ذخایر فنی شامل اقلامی مانند ذخیره حق بیمه عاید نشده، ذخیره خسارتهای معوق، ذخیره ریاضی و سایر ذخایری است که بر اساس قوانین، آییننامههای بیمه مرکزی و استانداردهای حسابداری تشکیل میشوند. هر یک از این ذخایر برای پوشش نوع مشخصی از تعهدات بیمهگر در نظر گرفته شده است.
روش محاسبه ذخایر به نوع بیمه بستگی دارد. در بیمههای غیرزندگی، ذخایر عمدتاً بر پایه مدت باقیمانده اعتبار بیمهنامه و برآورد خسارتهای پرداخت نشده تعیین میشوند. در بیمههای زندگی نیز از محاسبات اکچوئری، احتمال وقوع تعهدات آینده، نرخ بهره و سایر فرضیات فنی برای تعیین میزان ذخایر استفاده میشود.