حداکثر میزانی از ریسک که یک بیمه‌گر (یا بیمه‌گزار در خودبیمه‌گری) قادر یا مایل به پذیرش آن است، بدون اینکه نیاز به واگذاری آن به بیمه‌گر اتکایی یا استفاده از پوشش‌های اضافی داشته باشد. این ظرفیت بر اساس توان مالی، تجربه، و استراتژی مدیریت ریسک بیمه‌گر تعیین می‌شود. تعیین صحیح ظرفیت نگهداری برای مدیریت سودآوری و ثبات مالی شرکت‌های بیمه حیاتی است. این محاسبه سالانه توسط بیمه مرکزی برای شرکت‌های بیمه‌ای منتشر می‌شود.

دوره آزمایش، مدتی محدود در برخی بیمه‌نامه‌هاست که طی آن پوشش بیمه‌ای به‌صورت کامل برقرار نشده و برای ارزیابی شرایط ریسک یا صحت اطلاعات استفاده می‌شود؛ مانند بیمه مهندسی.

هزینه‌های بیمه‌گری شامل کلیه مخارجی است که شرکت بیمه در فرآیند صدور بیمه‌نامه، مدیریت ریسک، ارزیابی خسارت و پرداخت تعهدات متحمل می‌شود و در تحلیل‌های مالی و تعیین نرخ مؤثر است مانند هزینه‌های اداری، بازاریابی، کارشناسی و… .